Je kinderen níét corrigeren in een (alternatieve) vastenweek: hoe bevalt dat?
5 maart 2025 · 09:54
Update: 5 maart 2025 · 11:58
Een week lang vasten van iets wat je vaak of dolgraag doet: hoe bevalt dat? Visie-redacteur Gert-Jan Schaap neemt de proef op de som in zijn (alternatieve) vastenweek: hij probeert zijn kinderen zeven dagen níét te corrigeren. Wat brengt hij ervan terecht?
Was het een vlaag van zaagselverbijstering? Tijdens een brainstorm voor Visie over de vastentijd bekende ik dat ik het vaak hondsmoeilijk vind om onze kinderen (“waar nodig”) níét continu te corrigeren. Nou, dat moest ik volgens mijn collega’s dan maar eens “een weekje uitproberen”.
Ik heb het geweten.
Wat is gelukt?
Eh, weinig. Het zit – bijvoorbeeld – zó in mijn systeem om “Ssssst!” te sissen als de kinderen weer eens op scheepshoorn-niveau met mij of onderling menen te moeten communiceren. Of er iets van te zeggen als ze wéér te lang douchen, hun schermtijd schromelijk overschrijden, of diagonaal (of bijna ondersteboven) aan tafel ‘zitten’, of elkaar eindeloos vliegen afvangen.
Er is op dit (pijn)punt werk aan de winkel
Wat heeft het opgeleverd?
Eerlijk antwoord? Een hoop frustratie. Op mijn tong bijten bleek ook bijzonder pijnlijk. Die paar keer dat het me zowaar lukte om de kinderen niet te corrigeren, vrat ik mezelf alsnog op (nota bene als niet-kannibaal). Tegenover elke correctie moeten minimaal vier positieve opmerkingen staan, leerde ik van mijn onvolprezen vrouw. Er is op dit (pijn)punt werk aan de winkel.
U praat anders zelf óók veel te hard, hóór!
Wat heb je gemist?
Begrip van mijn kinderen. Voor het mijns inziens onweerlegbare feit dat ik hen nu eenmaal vaak moet corrigeren op die lange weg naar volwassenheid. Al moet ik toegeven dat ik omgekeerd – volkomen terecht – vaak door hen tot de orde moet worden geroepen (zoals: “U praat anders zelf óók veel te hard, hóór!”).
Papa, dank u dat u al de hele dag aardig doet
PS Om niet in mineur te eindigen: op een rustige zaterdag dat het me wél lukte urenlang vrijwel geen ‘correctionele’ opmerkingen te maken, kwam onze jongste dochter (7) naar me toe. “Papa,” zei ze, “dank u dat u al de hele dag aardig doet. Daar ga ik de hele dag nog van genieten.” Mijn vaderhart zwol op van trots. Tijdelijk, maar toch.
Wat denk jij?
Je kind corrigeren: hoe pak jij dat aan?
Aantal reacties: 0
Meest gelezen
- ‘Wacht maar tot het niet meer kan’ – Waarom Liesbeth (36) écht geen kinderen wil
Wil je zien
‘Wacht maar tot het niet meer kan’ – Waarom Liesbeth (36) écht geen kinderen wil
- Anouk belandt in een burn-out: ‘Ik zocht bevestiging’
'De Verandering’, 5 april, 17.30 uur, NPO 2
Anouk belandt in een burn-out: ‘Ik zocht bevestiging’
- Sandra overleefde een ernstig motorongeluk: ‘Mijn leven wordt nooit meer wat het was’
Persoonlijk verhaal
Sandra overleefde een ernstig motorongeluk: ‘Mijn leven wordt nooit meer wat het was’
Lees ook
- Hoe kunnen we leren ontvangen wat God ons geeft?
Waarom we mogen leren 'leven van de geef'
Hoe kunnen we leren ontvangen wat God ons geeft?
- Bas blogt: ‘Alle mannen denken alleen maar aan seks – ook ik…’
Bas blogt
Bas blogt: ‘Alle mannen denken alleen maar aan seks – ook ik…’